Ardeche

Ardèche heb ik gekregen als huishond van mijn man. Toen Ardèche ongeveer een jaar oud was, ben ik op internet de Stichting Signaalhond tegengekomen. Ik had best wel wat problemen: Slechthorend, wat alleen maar achteruit gaat. Daarbij ben ik ook snel duizelig/zweverig. Ik had last van pleinvrees, durfde niet meer naar drukke omgevingen en leefde daardoor best wel geïsoleerd. De pleinvrees was hardnekkig en heb daarvoor medicijnen gehad, maar als de medicatie stopte kwam de pleinvrees weer terug. Pleinvrees kwam steeds terug door mijn slechthorendheid.

Ardèche werd medisch gekeurd op heupen en ellebogen. Dat was allemaal goed. Ardèche bleek ook het talentje te hebben voor het signaleerwerk.

Ardèche leeft in een groot gezin, tenminste een gezin met man, vrouw, twee kinderen, die ondertussen nu wel de volwassen leeftijd hebben bereikt. Verder leeft Ardèche met 2 andere lieve honden, die verzorgt en getraind word door mijn dochter. Verder hebben we ook nog één poes, twee cavia’s, en drie konijnen. Over twee maanden gaan we verhuizen en dan komen er ook nog een pony en een mini paardje bij. Een groot gezin niet qua mensen maar wel veel huisdieren. Dit was nog afwachten of het Ardèche zou lukken te werken tussen al deze dieren. Gelukkig is dit goed gegaan.

Ardèche springt graag en dat werd gebruikt voor het signaleren. Ik denk vaak dat ze daardoor graag signaleert, dan mag ze springen en regelen. Ardèche is een witte Duitse Herder. Duitse Herdershonden regelen graag. En springen dat ze doet, als een stuiterbal.

Het regelen kwam ook zeer sterk naar voren toen ik eens in een winkel was en Ardèche steeds maar richting de uitgang  wilde. Ik begreep het niet, waarom. Pas toen ik buiten was voelde ik mijn benen trillen, mijn angst was in opkomst. Ardèche houd mij, het lijkt wel elke seconde in de gaten. Zoiets hebben we ook meegemaakt op een markt. Zo druk voetje aan voetje liepen we in de massadrukte. En Ardèche maar springen en mij tussen de kraampjes door willen trekken om mij uit de drukte te halen, totdat het zwart werd voor mijn ogen. Ik heb echt moeten leren luisteren naar mijn hond op dat soort momenten. Ardèche word over twee maanden 7 jaar en in al die tijd ben ik over de pleinvrees heen. Doordat Ardèche mijn angst voelde aankomen en dit signaleerde kon ik mezelf tot rust brengen en handelen hoe en wat mijn psycholoog mij verteld had.

Ardèche signaleert ook wel geluiden die haar niet zijn aangeleerd. Een voorbeeld: Ik had een broodbakmachine  gekocht en de eerste keer dat ik brood erin ging bakken, keek ik steeds of het brood wel ging rijzen en of het wel zou lukken. Er zit zo’n kijkvenster in de bakmachine en kon het dus goed volgen wat er allemaal gebeurde in de bakmachine. Ardèche signaleerde ineens en bracht mij naar de keuken. Ik begreep er niks van want ik had niks aangezet wat zij zou kunnen signaleren en zo gebeurde dat nog een keer in die week. Tot het weekend was en mijn man thuis was. Weer signaleerde Ardèche en ik vertelde dat ze dat al eerder gedaan had. Mij ophalen en mij naar de keuken brengen. Mijn man vertelde dat als de broodbakmachine klaar is, maakt hij een geluidje en dan moet je de brood eruit halen, anders word het brood klefferig. Ardèche signaleerde de broodbakmachine uit zichzelf.

Ardèche houd ook van sporten. Behendigheid heb ik het idee dat ze dat het meest leuke vind, maar we doen ook Flyball en Dogdance. Niet alle drie de sporten tegelijk, maar de ene keer een cursus behendigheid en dan weer wat anders. Maar gewoon met een bal samen spelen vind ze ook helemaal geweldig. Die ik ook wel eens te water gooi, niet ver, want Ardèche kan helemaal niet zo goed zwemmen. Mijn zoon heeft wel eens te water moeten springen om haar uit het water te moeten redden toen ze nog pup was. Ze is ook wel eens in een kanaal terecht gekomen en volgens een meneer was ze spelenderwijs geduwd door een andere hond. Ik heb dat zelf niet zien gebeuren en gelukkig was ik op tijd om haar uit het water te kunnen halen. Ik houd dan ook Ardèche goed in de gaten als er water in de buurt is.  Als zij zwemt komt haar voorhand omhoog en haar achterhand gaat dan omlaag, wat haar heel veel extra energie kost om te zwemmen. Er staat nu een zwemcursus op de planning. Ik heb iemand gevonden die haar kan leren goed te zwemmen. In een speciaal hondenzwembad gaat ze dat leren. Ik ben uiteraard benieuwd of dit gaat lukken.

Ardèche is een vrij dominante hond naar ander honden toe, maar naar mensen is ze terughoudend. Vooral naar vreemde mensen. Dit maakt het naamsignaleren wel moeilijk voor haar. Wat Ardèche dan ook echt niet leuk vind is dat ze geaaid word terwijl ze hard aan het werk is. Als we wel eens aan het winkelen zijn en Ardèche is dan flink aan het werk, dan merk ik dat ze zich niet meer goed kan concentreren op haar werk en er soms helemaal vanaf is. Aai deze honden niet, hoe lief en gewild.

Ayla

6 jaar geleden hebben we in het blad HOREN een artikel over signaalhonden gelezen. Onze hond was toen 4 jaar en te oud om als signaalhond opgeleid te worden.In maart 2010 is onze hond onverwachts overleden.

Dit zou dan onze 4e Rottweiler worden. Eind april konden we na lang zoeken een

pup halen in Emmen....Ayla heet ze,voluit Ayla van de Rianderahoeve. Toen ze bij ons kwam zijn we bijna dagelijks naar kinderboerderijen en tuincentra met haar gegaan . Ook zijn we naar een socialisatie cursus gegaan en vervolgens cursus elementaire gehoorzaamheid,waarvoor ze slaagde met 85 punten.

Wij zijn 60ers en ik ben een slechthorende vrouw met een gehoorverlies van

70 %. Ik zou evt. in aanmerking komen voor een CI maar wil het nog niet en wil zolang mogelijk onafhankelijk en zelfstandig zijn .Wij willen AYLA graag zelf opleiden met de hulp van de stichting signaalhond. Ik verwacht van Ayla dat ze me waarschuwt als de bel gaat,de oven een signaalgeeft,de telefoon gaat e.d. Tevens is ze er ook voor mijn veiligheid want we wonen erg buitenaf.

Ayla is voor een jonge hond van 7 mnd. erg lief en slim .Wij hebben een keer de fout gemaakt ,toen ze erg vervelend was haar naar der plek gestuurt met boze stem AF,sindsdien gaat ze niet meer AF.

We moesten toen een nieuw woord verzinnen, DOWN , nu geen probleem meer.

Ze leert erg snel en wil graag voor me werken. Ayla speelt heel graag met andere honden groot of klein als ze maar spelen. We vinden het leuk dat we op een normale toon met haar kunnen communiceren zonder te schreeuwen.

Didi

Geboren op de feestdag voor een hond, 4 oktober 2004, Dierendag!

Op 7 april 2006 kwam Didi bij ons om haar ene dove baas te assisteren bij het reizen en haar beide dove baasjes te helpen geluiden te signaleren  Sinds haar komst is ze niet meer weg te denken.

Een echte dame is Didi. Een prinses op de erwt, die zo haar eigen wensen heeft. Haar dekentje in haar mand mag er niet verkreukeld in liggen, want dan vertikt ze het om in haar mand te gaan slapen.

Lady Di dribbelt fier rond, eet en drinkt heel netjes (je hebt er geen hond aan!) en kan je aankijken met haar mooie bruine ogen of je wel goed bij je hoofd bent als baas, als je niet de vertrouwde route loopt, maar eens een keer iets anders wil. Als echte border collie wil ze per sé dat beide baasje, twee dove schaapjes, in de kudde blijven en niet uit elkaar gaan.

Gek op balletjes en dennenappels is ze, waar ze onvermoeibaar mee blijft spelen  als het aan haar ligt.

Heel erg slim is ze, wat betreft het kennen van commando’s, maar ook herkennen van woorden om de juiste speeltjes te apporteren en absoluut niet doet wat de baas niet wil.

Eind 2006 had ze al behoorlijk veel in de smiezen wat haar uiteindelijke werk zou worden en slaagde toen al glansrijk voor haar basisexamens (op de praktijk als hulphond, gehoorzaamheid en behendigheid).

Super waaks is ze en verschrikkelijk lief met een aaibaarheidsfactor 1000!

Vol verwachting staat Didi elke ochtend weer kwispelend met haar pluimstaart naast je bed wat ze deze dag voor en met haar baasje mag doen!

Doerak

Hallo, ik ben een labradoodle, een reu, bijna geboren als Sinterklaascadeautje op de winterse dag van 3 december 2009.

Toen ik, 4 weken oud, lekker lag te slapen in het nest, dicht tegen mijn moeder en 7 zusjes aan hoorde ik een onbekend geluid: rrrrr, mijn eerste kennismaking met wat later bleek, een kookwekker. Een vreemde mevrouw tilde mij en mijn zusje uit het nest en keek naar ons.

En 3 weken later kwam ze me ophalen.  

De eerste dagen bleef ik zo dicht mogelijk bij die mevrouw in de buurt. Ik was wel heel nieuwsgierig naar die grote wereld, maar vond deze ook heel spannend.

Wanneer er Doerak geroepen werd en ik snel op dat geluid afliep, kreeg ik een beloning. En zo leerde ik dat Doerak mijn naam is.

Elke dag gingen mijn vrouwtje en ik op stap. Dan weer naar een plaats, waar heel veel mensen door elkaar heen liepen en met zware tassen sjouwden, dan weer in een vierkant hokje dat als maar op en neer ging, en dan weer in een groot iets wat heel hard vooruit ging, nadat ik ffftttttt had gehoord, enz.

Verder mocht ik heel veel spelen. Ik leerde andere hondjes kennen, sommigen vond ik eng,die vonden mij ook niet zo lief wanneer ik met mijn scherpe tandjes in hun vacht hing Andere hondjes waren wel heel leuk om mee te spelen.

In korte tijd leerde ik op heel veel commando’s te reageren, zoals: hier komen, volgen,afgaan, zitten, wachten, en nog veel meer. Mijn vrouwtje zegt ook dat ik héél slim ben.

Op een dag, ik zal zo ongeveer 3 maanden oud zijn geweest, hoorde ik weer rrrrrr.

Hé, dat vreemde geluid had ik al eens eerder gehoord, snel rende ik er naar toe. Daar stond mijn vrouwtje die mij gelijk een snoepje gaf.

Zij had een vreemd ding in haar hand dat nog wat tikte. Even later hoorde ik weer rrrrr. Snel toch maar weer even kijken. En weer kreeg ik een snoepje en hoorde ik: tik,tik. Op een dag kwam er een mevrouw die mij ook snoepjes gaf. Zij had ook zo’n tikkend ding bij zich, net zo een als mijn vrouwtje heeft.

Het werd op de grond gezet en weer hoorde ik : rrrrr…. Nieuwsgierig ging ik bij dat ding kijken.

Maar waar bleef mijn snoepje nu? Mijn vrouwtje riep me en zij gaf me mijn snoepje en liepen we naar dat gekke tikkende ding. Vervolgens leerde ik dat ik eerst naar mijn vrouwtje toe moet lopen, haar aan moet raken en haar dan bij het tikkende ding, te brengen.

Vervolgens hoorde ik dat geluid overal, in het bos, in de tuin, achter een gesloten deur. Ik maar naar mijn vrouwtje en dat ding, wat mijn vrouwtje een kookwekker noemt, toe rennen.

Ik had al lang gemerkt dat mijn vrouwtje reageerde als ze Anke hoorde. Wanneer iemand tegen me zei dat ik Anke moest zoeken, liep ik ook naar haar toe. En toen leerde ik niet alleen naar mijn vrouwtje te rennen als ik haar naam hoorde, maar haar ook naar diegene te brengen,die riep.

Op de hondenschool werd ik gek van het roepen van Anke. Net als ik netjes af lag, moest ik weer omhoog, mijn vrouwtje aantikken en de roepende persoon zoeken.

Ook in het bos, waar we elke dag wandelen, hoor ik haar naam roepen. Het is dan moeilijk kiezen voor me, want wat moet ik doen? Lekker doorgaan met spelen met andere honden of het apporteren van de bal, (waar ik dol op ben), of mijn vrouwtje waarschuwen?

Ik leerde snel andere geluidjes zoals, de telefoon, de deurbel, een sms’je, het vallende geluid van sleutels, een fietsbel, de magnetron enz. 

Net 10 maanden oud mocht ik examen gaan doen ( 9 oktober 2010). Mijn vrouwtje zag er wel tegen op, omdat ik een periode was dat ik niet zo best luisterde. Je bent in de puberteit hoorde ik zeggen. Wat dat is weet ik niet. Alleen voor mij was en is het wel een leuke tijd. Ik ren juist niet naar haar toe  als ze roept, maar ren een andere kant op. Ik doe net of ik haar niet hoor.”Je bent  een echte Doerak” zegt mijn vrouwtje, maar in huis ben ik heel rustig. Spelen in de tuin met mijn speelgoed vind ik heerlijk. En helemaal leuk is als het vrouwtje met mij gaat ballen.

Maar goed, omdat ik voelde dat het  examen voor mijn vrouwtje belangrijk was, heb ik mijn manier echt wel mijn best gedaan.

Met als resultaat dat mijn vrouwtje en ik geslaagd zijn.

Ik hoor nu bij de bij de grote jongens en ben officieel een Signaalhond.

En blij dat het vrouwtje met mij is!

Doerak, de signaalhond van Anke Kleij

Gucci

Hallo daar! Ik ben Gucci, geboren in augustus 2009 en ik ben een signaalhond in opleiding. Ik ben gedoneerd door dierenasiel Amstelveen.  Ik ben geen rashond hoor,  al zou je dat wel verwachten met zo’n sjieke naam! Ik woon bij Suzanne en Maxi de boerenfox en nog 2 poezen  en we hebben het erg gezellig samen. Ik ben erg slim en leergierig. En soms ook wel wat ondeugend natuurlijk. Mijn vrouwtje moppert nog wel eens als ik het weer niet laten kan om te blaffen.  Ik ben een echte waakhond dus ik vind het best moeilijk om niet te blaffen maar volgens het vrouwtje gaat het al  best goed.  Maandag ben ik zelfs zonder te blaffen langs een blaffend hondje achter een hekje gelopen. Vrouwtje was erg blij en gaf me veel snoepjes. Dat vond ik erg leuk want ik ben dol op eten! Wat ik ook erg leuk vind is spelen met een tennisbal . En uiteraard speel ik graag met andere honden maar dat mag alleen als ik geen vest om heb en als Suzanne het goed vindt. Gelukkig mag ik best vaak spelen!  Wat ik minder leuk vind is alleen blijven. Gelukkig mag ik vaak mee!
Ik signaleer de kookwekker, de magnetron, de waterkoker, vallende voorwerpen, mobiele telefoon en ik maak het vrouwtje heel lief wakker als de wekker gaat. Ik ga dan met mijn voorpootjes op het bed staan en lik zachtjes aan haar arm. Niet in haar gezicht want dat vindt ze niet fijn.  Een poosje terug ging het rookalarm af en ik bedacht toen dat ik haar maar wakker moest maken. Ik kende het geluid nog niet maar het was zo hard dat ik het vrouwtje maar gewaarschuwd heb. Dat vond ze erg prettig. Gelukkig was het vals alarm.
Ik hoorde zojuist dat we dit jaar waarschijnlijk met het signaalhondexamen mee gaan doen. Ik ben nu al zenuwachtig!  Komen jullie dan allemaal kijken?

Gucci is inmiddels geslaagd.

Likjes van Gucci

Khordo

Khordo is een Australische Koolie. Geboren op: 15 juni 2008
Khordo is het broertje van Daisy Belle
 
In eind november 2008 veranderde mijn leven door de komst van Khordo. Hij was toen 5 maanden oud. We begonnen meteen met de training.
Door de training is er een intensief contact ontstaan. Khordo is heel lief, sociaal een speels. Signaleren vindt hij erg leuk en doet het ook heel goed. Als hij ligt te slapen, of hij speelt met 2 speeltjes in zijn bek... als hij moet signaleren doet hij dat meteen.
Naast de enorme hulp, en niet alleen voor signaleren maar ook buiten in drukke situaties, is hij gezellig, lekker speels. Met een vreemde gewoonte om elke dag wel in zijn mandje te liggen rollen over zijn speeltjes heen. Aandacht vragen is hij goed in, maar als hij genegeerd wordt of ik ben in een gesprek, gaat hij in zijn mandje liggen. Hij weet heel goed wanneer het weer klaar is, ook zo na het eten, of als tijdens tv reclame voor komt weet hij zich weer te melden en probeert te spelen. Alleen zijn gaat hem goed af, het is alleen vreemd voor mij om zonder hem te zijn!
Op 14 11 2009 haalde hij zijn eerste diploma.....een echte hulphond

I

Porthos

Mag ik mij even voorstellen?

Geboren op 31 oktober 2006 werd ik blijkbaar al als een echte musketier gezien, vandaar mijn naam. Hoe zegt men dat ook al weer: klein maar dapper. Nou, dat heb ik al wel bewezen hoor. Ik sta mijn mannetje en ik ben er trots op dat ik in dit leven een belangrijke functie heb gekregen.

Mijn baasje heb ik vanaf het allereerste begin meegemaakt, maar met 7 maanden ben ik pas bij haar in huis gekomen om met de echte training te gaan beginnen. (Even onder ons: ik ben van oorsprong een schapendrijver, maar ben ook dol op alles wat op 2 poten loopt, zoals waterhoentjes en kippen. Die kan ik niet altijd weerstaan. Maar goed, de remmen mogen toch ook wel eens los?)

Mijn medebewoner in huis is ook nog een gezellige poes, met wie het soms leuk dollen is. We zitten elkaar achterna in huis, maar kunnen ook samen naast elkaar een tukkie doen.

Naast spelen werk ik, zoals mijn herkomst al laat zien, heel graag en leer ik heel snel, al zeg ik het zelf.

De opleiding voor signaalhond startte toen ik 7 maanden jong was en definitief bij mijn baasje kwam. We richtten ons op een aantal geluiden in en rondom huis. En omdat ik zo’n snelle leerling bleek, mocht ik in oktober 2007 al mijn eerste signaalexamen afleggen. Ik slaagde met vlag en wimpel en mocht me vanaf dat moment gediplomeerd signaalhond kon noemen. En om aan iedereen te laten zijn dat ik een hond-met-speciale-functie ben, kreeg ik al snel mijn signaalvestje als kenmerk. Dan wist iedereen dat ze mij niet mogen afleiden door tegen me te spreken of me aan te halen. Helaas, blijkbaar heb ik door mijn lieve koppie zo’n hoge aaibaarheidsfactor dat veel mensen al de fout in zijn gegaan voordat mijn baasje kan reageren. Nou vind ik die aandacht natuurlijk niet erg, maar goed, werken is er dan ook niet meer bij. Dus moeten mijn baasje en ik dagelijks alert blijven op vreemdelingen die toenadering zoeken.

Trainen blijft elke dag nodig, anders verslapt de aandacht. Wat ik zoal doe? Ik signaleer geluiden van de magnetron, waterkoker, mobiele telefoon en vallende voorwerpen. Ik roep mijn baasje als ik haar naam hoor roepen en ik reageer overenthousiast op de deurbel. Ook voor fietsers waarschuw ik (soms) al. Dat doe ik door de hand van mijn baasje aan te raken. Ik open (letterlijk) deuren en doe ze weer dicht, haal de post op en ben niet de beroerdste om ook andere dingen op te rapen.

Lang aan één oefening werken, dat is niet mijn sterkste kant. Ik hou van afwisseling en mijn baasje moet dan ook veel moeite doen om mijn leven niet saai te laten worden. Zo blijven we tenminste wel alletwee in beweging.

Zo, dat is mijn verhaal, nu mag mijn baasje nog even reageren.

Als begeleider van Porthos is mijn leven toch wel enigszins veranderd. Ik heb erg moeten wennen aan het feit dat een hond taken van je kan overnemen. Het vraagt veel vertrouwen en samenwerking. Inmiddels is hij alweer 4 jaar. Hij is mijn trouwe hulp geworden en in alle opzichten onmisbaar. Zesmaal per jaar doen we mee aan de praktijktraining en elk jaar wordt een examen afgenomen om te zien of de hond nog goed signaleert. Actief met hem blijven trainen is een voorwaarde voor een goede signaalhond. Sinds kort ben ik met hem weer op hondentraining om de basisvaardigheden weer aan te scherpen, maar ook voor ontspanning in de vorm van spel en behendigheid. Dat laatste vindt hij helemaal het einde. Zijn enthousiasme werkt erg aanstekelijk, het zorgt voor een spannende wisselwerking tussen ons. Ik probeer hem met gebaren te sturen en daar reageert hij heel goed op.

Kortom, een kleine hond met veel energie en passie die graag werkt en, niet te vergeten, heel graag wordt beloond. Signaal-/hulphond in hart en nieren, met recht een klein musketiertje.

Thea Haak, signaalhondgeleider

Tasja

Even voorstellen: ik ben Martin de Jong en mijn hond heet Tasja. Tasja is een nogal eigenwijze Border Collie van bijna 4 jaar oud met een blauw en een bruin oog. In en om het huis signaleert Tasja prima, ze signaleert vooral enthousiast als de voordeurbel gaat – want dan is er wellicht iemand interessants. Ook als de oven klaar is komt ze me meteen halen en is dan heel erg zorgvuldig om me op de goede plek te brengen, logisch want als mijn eten klaar is dan is dat van haar het ook!

Onder werktijd zitten we op ons kantoor aan huis. Vlak na negen uur komen dan een of allebei de collega’s op de kantoor deur kloppen. Bij de ene collega signaleert ze dit altijd heel enthousiast, bij de andere is ze maar matig geïnteresseerd. Ze kijkt dan zo van: “daar heb je die ook weer, weet je wel?”.

Op naam roepen signaleert ze in huis ook geweldig (behalve dus bij die ene collega), maar ook buiten in de tuin en op de hei is ze op signaleren gericht en al is ze wel af en toe afgeleid door allerlei andere geluiden (vogeltjes, kindjes, brommers in de verte etc.).

Tasja is een heel erg goed toneelspeelster! Ze krijgt haar eten soms uit een activity ball (een bal met twee kleine gaatjes waar de brokjes een voor een uitkomen) of uit een “Tug-a-jug” (een fles waar de brokjes alleen uitkomen als ze het touw dat in de hals van de fles zit op heen en weer beweegt). Als ik de bal of de fles op de grond leg en begint ze met de bal of de fles te spelen om haar eten te veroveren. Maar als ik bezoek heb (en dat komt regelmatig voor), dan kijkt ze dat bezoek hulpeloos aan met op haar gezicht een uitdrukking van: “mijn hardvochtige baas heeft mijn eten weer verstopt, kunnen jullie me niet helpen???” en vaak als ik even naar de keuken ga, helpen de gasten dan ook nog! Verder kan ze prima simuleren dat ze een beetje ziekjes is als ze wat extra aandacht wil.

Ze haat vuurwerk en de eerste 2 jaarwisselingen was ze maar een zielig hoopje hond op oudejaarsavond. De afgelopen jaren heb ik echter de vuurwerk CD gebruikt, waarmee ik steeds in november mee begon, en is ze daar in toenemende mate heel relaxed onder: Op de foto kun je zien dat ze heel ontspannen op haar rug onder mijn bureau ligt terwijl de vuurwerk cd speelt. Alhoewel, als je de foto omdraait lijkt het natuurlijk net of ze de kast opgejaagd is en tegen het plafond zit geplakt! Het echte vuurwerk is natuurlijk een beetje anders, maar ze gaat daar nu ook ontspannender mee om.

Dit jaar hebben we mee gedaan aan het signaalhonden examen en zijn geslaagd!

Signaalhond Nederland

Helpt auditief beperkten hun oor trainen

Volledig geaccrediteerde signaalhonden
De honden hebben een oranje vest met het logo van de stichting en de baasjes kunnen zich met een jaarpasje legitimeren.

Geslaagde koppels:

Jasper van den Brink  met Welsh Corgi Bunker

Tonny van den Eijnde met Australische Koolie Daisy Belle

Thea Haak Shetland met Sheepdog Porthos

Martin de Jong met Border Collie Tasja

Anke Kleij met Labradoodle Doerak

Dolisa Kramer met Australische Koolie Khordo

Hendrina Muschter met Duitse Herder (wit) Ardeche

Suzanne Scheerstra met Kruising Gucci

Edith Swart met Border Collie Didi

Pieter van Woudenberg met Border Collie Scooter

In opleiding zijn de volgende koppels:

Deze honden hebben een blauw vest met het logo van de stichting waar ook “in Opleiding” op staat en de baasjes kunnen zich met een jaarpasje legitimeren.

Koppels in opleiding:

Marga Boogaard  met Australian Labradoodle Joey

Diana Fransen met golden-doodle Boy

Mandy Gerris  met Duitse Herder Wilson

Yvonne Kemink met Nova Scotia Duck Tolling Retriever Zilpa

Petra Kors met Rasloos teefje Sjaan

Stella van der Meulen met Tibetaanse terrier Daisy

Thea van der Wilt met Labradoodle Lucy

Koppels wachtend op verzekeraar:

Meija Stalman met Kruising Sita

Alexander te Witt met Kruising Timmetje